ZADZWOŃ TERAZ
+48 91 350 80 73
0Item(s)

Nie masz produktów w koszyku.

Product was successfully added to your shopping cart.

Laseroterapia- zabieg

Aparaty do laseroterapii- zastosowanie w fizykoterapii

Zasadniczo teoretyczne aspekty promieniowania laserowego zostały opracowane przez Alberta Einsteina w 1917 roku. Rozwinął on teorię kwantową o zjawisko wymuszonej emisji, uzupełniając znane poprzednio zjawisko emisji spontanicznej i absorpcji wymuszonej. Trzeba było jednak przeszło 40 lat, aby uzyskać realną emisję promieniowania laserowego. Dokonał tego sławny fizyk Theodor Maiman, który skonstruował laser (ang. Light Amplification by Stimulation Emission of Radiation – światło zwielokrotnione przez wymuszanie emisji promieniowania).

Przekazywanie wiązki laserowej.
Wiązka laserowa jest przekazywana do tkanek za pomocą światłowodu lub odbijających wiązkę laserową ruchomych zwierciadeł. Końcówkę tego układu trzyma się w ręce, naświetlając skórę. Wiązka laserowa, zarówno rozproszona, jak i koherentna, może zostać skolimowana. Średnica plamki wiązki laserowej padającej na skórę decyduje o powierzchni tkanki, na którą ona oddziałuje. W przypadku wiązki rozproszonej gęstość energii dostarczonej do tkanki jest funkcją kwadratu średnicy plamki.

Najważniejsze parametry laserów używanych w medycynie to: czas impulsu laserowego, długość fali promieniowania oraz gęstość. Światło laserowe może być emitowane w postaci wiązki ciągłej, prawie ciągłej i pulsacyjnej. Wytwarzane impulsy trwają najczęściej dziesięć lub więcej milisekund. Natomiast bardzo krótkie impulsy świetlne uzyskuje się dzięki ostatnio zastosowanej technice Q-switch. Polega ona na umieszczeniu w rezonatorze fotooptycznej migawki, która pozwala na bardzo szybkie włączanie i wyłączanie wiązki, dzięki czemu powstają krótkie impulsy trwające nanosekundy. Tego typu lasery mają działanie biologiczne podobne do laserów emitujących wiązkę ciągłą.

Lasery medyczne można podzielić według substancji laserujących, długości fali, rodzaju emisji, mocy i konstrukcji. Substancjami laserującymi mogą być gazy (CO2, gazy helowo-neonowe, N2, argon, krypton), ciecze (najczęściej barwnikowe), ciała stałe (rubin, Nd: YAG – neodymowy, Er:YAG – erbowy, Ho:YAG – holmowy) i półprzewodnikowe oparte na diodach galowo-arsenowych (GaAs). Te ostanie są najczęściej używane w biostymulacji. Substancja laserująca decyduje o długości fali i o mocy emitowanego promieniowania laserowego. Długość fal, częstotliwość oraz wielkość kwantów emitowanego promieniowania laserowego są stałe dla danego lasera.

Oddziaływanie promieniowania laserowego na tkanki
Światło laserowe, oddziałując z tkanką, może zostać odbite, rozproszone, przewodzone lub absorbowane. Odbiciu może ulec nawet 50% promieniowania, a jest to uzależnione od struktury powierzchni, unaczynienia, typu tkanki napromienianej oraz od kąta padania wiązki laserowej. Przy prostopadłym kierowaniu wiązki laserowej procent odbicia jest najmniejszy. Istotną sprawą z punktu widzenia terapeutycznego są absorpcja i dalsza transmisja – rozproszenie.

Cząsteczki absorbujące w tkankach, którymi mogą być: hemoglobina, melanina, kolagen, keratyna czy woda (tzw. fotoakceptory albo chromofory), zmniejszają absorpcję promieniowania laserowego. Skóra, tkanka podskórna i mięśniowa wydają się „przepuszczać” promieniowanie laserowe, a w szczególności promieniowanie może przenikać przez taką tkankę aż do głębokości kilku centymetrów bez wywołania powierzchniowego efektu cieplnego typowego dla innych rodzajów fal elektromagnetycznych. Głębokość penetracji promieniowania laserowego uzależniona jest od długości fali i mocy użytego lasera.

Najgłębiej wnika promieniowanie o długości fali 830 nm. Ogólnie można powiedzieć, że gdy rośnie długość fali, zwiększa się także jej penetracja w skórze. Ustalono, że w tzw. „okienku optycznym” długość fal wynosi 550-950nm i przenikanie promieniowania jest największe, natomiast promieniowanie o innych długościach fal jest już absorbowane w warstwach powierzchownych. Interakcja, jaka zachodzi pomiędzy tkanką a promieniowaniem laserowym, jest też zależna od mocy promieniowania. Udowodniono, że pod wpływem naświetlania promieniowaniem laserowym małej i średniej mocy dochodzi przede wszystkim do zmian na poziomie komórkowym. Przyjmuje się, że nie jest to efekt działania termicznego. Wzrost temperatury tkanek wynosi około 0,5-1,0°C.

Efekty biologiczne wywołane promieniowaniem laserowym małej mocy.
Efekty działania biologicznego promieniowania laserowego są szeroko udokumentowane, natomiast sposób ich powstawania pozostaje nadal w sferze hipotez. Jedna z nich zakłada, że w wyniku absorpcji promieniowania laserowego powstają związki biologicznie aktywne, dzięki którym dochodzi do zmian metabolizmu komórki, i to nie tylko w obszarze napromienianym, ale także w miejscach bardzo odległych – jest to tzw. „efekt systemowy”. Sugeruje się, że energia laserowa przekazywana jest bezpromieniście do odległych, ważnych struktur organizmu. Część badaczy wyklucza, że uzyskane efekty biologiczne powstają w wyniku dodatkowego udziału układu nerwowego i że są wywołanereakcją stresową organizmu.

Promieniowanie laserowe wywołuje efekt przeciwbólowy, przeciwzapalny i przeciwobrzękowy, wpływa na wzrost mikrokrążenia, działa angiogenetycznie, wpływa na procesy immunologiczne i hormonalne, przyspiesza regenerację nerwów i zrost kostny oraz pobudza do syntezy miocyty. Poza tym udokumentowano, że promieniowanie laserowe zwiększa uwalnianie cAMP i powoduje wzrost syntezy ATP, DNA i RNA, stwierdzono również zwiększenie biosyntezy białek, zwiększenie przepuszczalności błon dla jonów wapnia, zwiększenie syntezy kolagenu oraz wpływ na procesy enzymatyczne. Jak już wspomniano, oddziaływanie promieniowania laserowego na tkanki zależy od długości fali, użytej mocy i dawki energii promieniowania, ale też od długości czasu naświetlania, liczby zabiegów oraz częstotliwości impulsów. Efekt biologiczny będzie też zależał od stanu tkanek, a więc od uwzględnienia wskazań i przeciwwskazań lekarskich do stosowania promieniowania laserowego. Terapia laserem wymaga rozpoznania i ustalania sposobu postępowania. Laseroterapia o niskiej mocy nie może być postrzegana jako marginalne terapeutyczne panaceum na wszystkie choroby.

Niskoenergetyczne promieniowanie lasera He-Ne lub lasera półprzewodnikowego z diodą galowo-arsenową przy ekspozycji od 30 s do 10 min ma natężenie oświetlenia od 15 mW/cm2 do 200 mW/cm2. Gdybyśmy chcieli, aby żarówka emitowała światło o mocy 1 mW/cm2 w jednej czystej barwie, całkowita jej moc musiałaby wynosić około miliona watów. To zestawienie pozwala wyobrazić sobie moc niskoenergetycznego promieniowania laserowego oraz możliwości techniczne aparatów laserowych.

Wskazania.
Wykaz wskazań do biostymulacji jest bardzo szeroki i obejmuje wiele dyscyplin klinicznych, takich jak: reumatologia, neurologia, ortopedia, dermatologia czy medycyna sportowa. Laseroterapia może być stosowana u pacjentów mających implanty metaliczne bezpośrednio na miejsce protezy, bez obaw o skutki uboczne. Biostymulacja ma szerokie zastosowanie w leczeniu ostrych osteoartropatii, a ponieważ powoduje efekt stymulacyjny na procesy regeneracji tkankowej, wpływa korzystnie w terapii osteoartropatii degeneracyjnej. Biostymulacja promieniowaniem laserowym podczerwonym jest szczególnie wskazana w leczeniu neuralgii. Z uwagi na znaczne efekty biostymulacyjne przyspieszające naprawę tkanek biostymulacja jest wskazana w ostrych uszkodzeniach, takich jak: urazy, rany chirurgiczne czy przeszczepy skóry, jak również w uszkodzeniach przewlekłych – owrzodzeniach żylakowych i odleżynach.

Przeciwwskazania.
Jednoznaczne przeciwwskazania do laseroterapii to: ciąża, miesiączka, wszczepiony rozrusznik serca, uogólnione choroby bakteryjne, choroby gorączkowe, padaczka, uczulenie na światło, nowotwory, nadczynność gruczołów dokrewnych, niewyrównana cukrzyca oraz uszkodzenia skóry przez promieniowanie nadfioletowe, rentgenowskie czy jonizujące. Wprowadzenie laseroterapii niskoenergetycznej do współczesnej medycyny fizykalnej w połowie XX wieku oraz korzystne efekty, jakie ta terapia za sobą niesie, to na pewno wielkie osiągnięcia. Biostymulacja i jej działanie przeciwbólowe z pewnością polepszają szeroko rozumianą jakość życia. Są jednostki chorobowe, w których laseroterapia niskoenergetyczna jest po prostu metodą terapii z wyboru, ale powinna być racjonalnie stosowana, aby korzystne efekty lecznicze nie zostały zniwelowane przez szkodliwe działanie tej energii.

Zasady BHP.
Aby bezpiecznie używać aparaty do laseroterapii, konieczna jest znajomość przepisów oraz zagrożeń, jakie niesie ich promieniowanie. Najbardziej zagrożonym narządem jest oko, dalej – skóra. Najwyższy poziom promieniowania, który nie powoduje obrażeń oczu lub skóry (natychmiast lub w późniejszym terminie), nazwany jest maksymalną dopuszczalną ekspozycją – MDE – i odnosi się do:
− długości fali promieniowania,
− czasu trwania impulsu lub czasu ekspozycji oraz charakteru ekspozycji,
− rodzaju tkanki narażonej na obrażenia,
− rozmiaru obrazu na siatkówce oka w przypadku promieniowania widzialnego i bliskiej podczerwieni w zakresie od 400 nm do 1400 nm.

Lasery i urządzenia laserowe dzieli się na 4 klasy:
− klasa I – lasery całkowicie bezpieczne w racjonalnych warunkach,
− klasa II i klasa III A – lasery niecałkowicie bezpieczne,
− klasa III B i klasa IV – lasery niebezpieczne dla oka i dla skóry.

Wszystkie urządzenia laserowe powinny posiadać obudowę ochronną, być uruchamiane kluczem oraz być wyposażone we wskaźnik świetlny miejsca ekspozycji wiązki.