ZADZWOŃ TERAZ
+48 91 350 80 73
0Item(s)

Nie masz produktów w koszyku.

Product was successfully added to your shopping cart.

Ćwiczenia na piłce Bobath

Bobath- metoda ćwiczenia z piłką rehabilitacyjną

Jednym z najważniejszych zadań ćwiczeń z narzędziem jakim jest piłka rehabilitacyjna, zwana "piłką Bobatów", jest dostarczenie dziecku jak największej ilości bodźców wpływających na rozwój reakcji równowagi. Do rozwoju reakcji równoważnych niezbędne jest tzw. środkowolinijna orientacja głowy i tułowia. Dziecko musi nauczyć się utrzymywać głowę w linii osi ośrodkowej ciała, koncentrować wzrok na zabawce umieszczonej w pośrodku jego pola widzenia, a następnie wodzić wzrokiem w różnych kierunkach.

Od najwcześniejszego okresu życia należy dostarczać dziecku jak najwięcej doznań kinestatycznych, czuciowych i emocjonalnych, pomagających w ćwiczeniu prawidłowego ustawienia głowy, rozwoju reakcji równoważnych i poznaniu własnego ciała. Poprzez rozmowę, zabawę z użyciem piłki, wałka, a przede wszystkim własnego ciała.

Piłka rehabilitacyjna jest niestabilnym i chwiejnym podłożem. Dlatego szczególnie te właśnie ćwiczenia muszą być wykonywane z ogromna delikatnością i rozwagą. Wymagają one szczególnej koncentracji, uwagi i umiejętności utrzymywania ciała w pozycji dającej dziecku pełne poczucie bezpieczeństwa. Im piłka jest mniej nadmuchana, tym większy kontakt z ciałem dziecka i dostarcza więcej doznań kinestatycznych.

Zasady ćwiczeń na piłce:

1. Oswoić dziecko z piłką poprzez kontakt wzrokowo-uczuciowy.

2. Kłaść dziecko można dopiero wtedy, gdy zostanie ona w pełni przez nie zaakceptowana.

3. Na początku ćwiczeń piłka musi być niecałkowicie wypełniona powietrzem (około 2/3 objętości), aby miała jak największy kontakt z ciałem dziecka i dawała mu poczucie bezpieczeństwa.

4. Z doświadczeń wynika, że dziecko położone przodem na piłce czuje się bezpiecznie. Odczuwa wtedy mniejszą przestrzeń, jest bliżej podłoża, ma większą możliwość kształtowania czy użycia odruchu obronnego.

5. Po położeniu dziecka na piłce nie wykonywać nią żadnych ruchów, obserwować jego reakcję, zachowując kontakt fizyczny, słowny i emocjonalny z dzieckiem.

6. Dopiero po zaakceptowaniu pozycji przez dziecko wykonywać wolne wychylenia.

7. Wybór piłki, jej wielkość i wypełnienie uzależnić od wieku dziecka, celu ćwiczeń, rozwoju reakcji równoważnych.

Nauka siadania:

* Piłka rehabilitacyjna wypełniona tak, aby dziecko położone na niej na plecach miało głowę i tułów podparte. Ćwiczący trzyma dziecko za lekko zgięte biodra. Ściągając je do siebie i w dół, pchając jednocześnie w dół na piłkę zachęca dziecko do uniesienia głowy, potem także tułowia, aż do pozycji siedzącej./p>

* Jeśli ruch ten połączymy ze skrętem kolan w bok i tył, doprowadzimy dziecko do siadu bokiem i podparcia się na dłoniach. Dziecko winno oderwać najpierw od piłki głowę, potem bark, łokieć, aby ostatecznie oprzeć się na dłoni i nadgarstku.

* Zwiększenie nacisku na kolana, bez pogłębiania skrętu bocznego, pozwoli dziecku przejść do siadu prostego. Czynność tę należy powtarzać w obie strony.

Ćwiczenia równoważne w pozycji siedzącej:

* Piłka wypełniona tak, aby dziecko siedziało pewnie w zagłębieniu przodem do siedzącego, który trzyma je za uda i kolana. Wychylenie dziecka w przód-dziecko chcąc utrzymać równowagę pochyla się do przodu. Cofanie dziecka do siebie-dziecko prostuje się, odchylając tułów ku tyłowi.

Nauka kontroli głowy na piłce:

* Dziecko leży przodem na piłce, kończyny górne wysunięte w przód trzymając dziecko za miednicę wychyla się je do przodu (od siebie), a ono powinno podeprzeć się na piłce i lekko unieść głowę do góry. W miarę poprawy reakcji dziecka zwiększa się wychylenie w przód, aż do podparcia rąk dziecka na podłożu.

* Dziecko leży tyłem na piłce. Trzymając je za biodra lub tułów cofa się piłkę do siebie i w dół, zbliżając dziecko do linii pionowej, prowokując je do uniesienia głowy. To samo powtarzamy po linii skośnej i w obie strony.

Nauka podporów na piłce:

* Dziecko leży przodem na piłce, kończyny górne wysunięte w przód. Ćwiczący dociska dłońmi biodra dziecka do piłki, wychyla je do przodu, zachęcając do podparcia się dłońmi na podłożu. Następnie cofa dziecko wraz z piłką do siebie, aż do podparcia stóp o podłoże. Cofając dziecko do siebie opiekun wyczekuje, aby dziecko samo dokonało wyprostu głowy i tułowia oraz przeniosło dłonie z podłoża na piłkę.

* Dziecko leży przodem na piłce, kończyny górne oparte na podłożu. Ćwiczący jedną ręką dociska biodra dziecka do piłki. Motywacja dla dziecka może być zabawka.

* Wychylenie dziecka na boki, stopniowo zwiększając zakres ruchu, aż do postawienie jego stopy na kolanie ćwiczącego (potem na podłożu), który klęczy przed siedzącym dzieckiem na piłce, trzymając jego kończyny dolne w okolicy ud i kolan.

* Wychylenie dziecka po linii skośnej (w tył i w bok) w zakresie kontroli ciała przez dziecko. Stopniowo zwiększa się wychylenie, tak, aby na granicy ruchu dziecko skręciło głowę i bark wraz z kończynami górnymi w kierunku przeciwnym do wychylenia celem utrzymania równowagi .

* Dziecko w pozycji siedzącej na piłce z opartymi na kolanach dłońmi. Zachęcanie dziecka do wychyleń na boki z jednoczesnym przeniesieniem kończyn górnych do podporu na podłożu. Następnie wyprost tułowia i przeniesienie kończyn górnych wraz ze skrętem tułowi na drugą stronę. Ćwiczący asekuruje dziecko z tyłu za biodra.

* Dziecko w siadzie klęcznym na piłce. Dłonie oparte na podłożu nie zmieniają położenia.

* Pchając kolanami piłkę w dół i do tyłu prostuje kończyny dolne i wypycha piłkę do tyłu, pozostając w podparciu na kolanach i dociskając nimi do piłki toczy piłkę w przód wracając do siadu klęcznego.

* Pozycja wyjściowa jw. dodając skręt bioder do poprzedniego ruchu przechodzi się do siadu klęcznego bokiem na piłce, która toczy się w kierunku przeciwnym do siadu. Ćwiczyć w obie strony. Asekuracja za biodra.